اگـرکـه دیـدۀ نـمـنـاک سوی در دارد            بـه سـیـنـه آرزوی دیــدن پـسـر دارد

توان و تاب نمانده دگر به اعـضایش            بلور اشک به رخسار و چشم تر دارد

چو شخص مارگزیده به خویش می‌پیچد            شرار زهر و غم هجر بر جگر دارد

شمیم غـم به سـماوات می‌بَرَد با خود            اگر نـسـیـم ز خـاکـش غـبـار بردارد

هنوز گـرم مـناجـات با خـداوند است            هنوز در نفسـش گرمی و شرر دارد

میان حجـرۀ غـربت، در اوج تنهـایی            ز رازهــای دل او خــدا خــبـر دارد

گهی به زیر لبش می‌زند صدا، پسرم            بــیـا دمـی کـه پـدر نـیـت سـفـر دارد

سزاست گر که بگویم ز ماتمش، زهرا            کنار بـسـتـر او دسـت بر کـمـر دارد

گهی به سوی مدیـنه دلش کند پـرواز            گهی به مـقـتـل کـرب وبلا نظر دارد

هنوز شیعه «وفایی» دراین مصیبت‌ها            دلـی ز آتـش انــدوه، شـعـلـه‌ور دارد